درمان
با توجه به شرایطِ هر بیمار، بهترین روش انتخاب میشود
هیچکدام از این روشها بهتنهایی برایِ همهٔ بیماران مناسب نیست. انتخاب، بعد از یک ارزیابیِ دقیق و بر اساسِ شدتِ آسیب انجام میشود.
درمانِ غیرجراحیِ پریایمپلنتیت
آموزشِ بهداشتِ دهان، دبریدمانِ مکانیکیِ سطحِ ایمپلنت و دهانشویهٔ کوتاهمدت — اولین قدم در مراحلِ اولیهٔ التهاب، پیش از رسیدن به آسیبِ استخوانیِ قابلِتوجه.
دبریدمانِ سطحِ ایمپلنت
پاکسازیِ دقیقِ سطحِ آلودهٔ ایمپلنت از باکتری و رسوب — پیشنیازِ هر درمانِ دیگری، چه غیرجراحی و چه جراحی.
درمانِ جراحی
در مواردِ پیشرفتهتر: بازکردنِ فلپ برایِ دسترسیِ کامل به سطحِ ایمپلنت و پاکسازیِ مناطقی که درمانِ غیرجراحی به آنها نمیرسد.
بازسازیِ استخوان (GBR)
در نقایصِ استخوانیِ دارایِ شکلِ مناسب، پیوندِ استخوان و غشاء میتواند حجمِ از دسترفته را بازسازی کند — امکانپذیریِ آن به شکلِ دقیقِ نقص بستگی دارد.
درمانِ بافتِ نرم
اصلاح یا پیوندِ لثهٔ اطرافِ ایمپلنت برایِ بهبودِ پایداری و ظاهرِ بافت، در مواردی که عقبنشینیِ لثه مطرح است.
درمان با لیزرِ Er:YAG
شواهدِ علمیِ فعلی نشان میدهد لیزرِ Er:YAG میتواند عمقِ پاکت و خونریزی را کاهش دهد، اما بهطورِ ثابت بهتر از دبریدمانِ مکانیکیِ معمول عمل نکرده و بهتنهایی مانعِ تحلیلِ استخوان نمیشود. این روش یکی از ابزارهای درمان است، نه یک درمانِ قطعی و مستقل.
اصلاحِ مشکلاتِ پروتزی و اکلوزالی
گاهی مشکل از خودِ ایمپلنت نیست — از روکش، اتصالات یا نحوهٔ گیرِ دندانهاست. اصلاحِ این موارد میتواند بدونِ هیچ مداخلهٔ جراحی، مشکل را حل کند.
خارج کردنِ ایمپلنت
در مواردی که تحلیلِ استخوان یا شکستِ ساختاری بهقدری پیشرفته است که حفظِ ایمپلنت قابلِپیشبینی نیست — با تصمیمی مبتنی بر تشخیصِ دقیق، نه یک نگاهِ سریع.
جایگزینیِ ایمپلنت پس از شکست
پس از خارج کردنِ ایمپلنتِ ناموفق و بهبودِ ناحیه، در بسیاری از موارد کاشتِ مجددی با برنامهریزیِ دقیقتر امکانپذیر است.